زیگموند فروید بین سالهای ۱۸۸۵ تا ۱۹۳۹ معرفی شد. تمرکز این رشته بر درک ماهیت زندگی روانی انسان است. روانکاوی هم یک نظریه درباره ذهن انسان و هم یک روش درمانی است و چهار کاربرد مهم و اساسی دارد:
۱) نظریهای درباره نحوه عملکرد ذهن؛
۲) روشی درمانی برای مشکلات روانی؛
۳) روشی برای پژوهش؛
۴) روشی برای مشاهده پدیدههای فرهنگی و اجتماعی مانند ادبیات، هنر، فیلم، سیاست و گروهها.
در فرآیند درمان روانکاوی، تجربیات و احساسات سرکوبشده، که اغلب ریشه در دوران کودکی دارند، به سطح آگاهی آورده شده و مورد تحلیل قرار میگیرند. روانکاو و آنالیزان (فردی که تحت روانکاوی قرار میگیرد) با مشارکت هم، بررسی میکنند که چگونه این خاطرات سرکوبشده بر تفکر، رفتار و روابط فرد در بزرگسالی تأثیر میگذارد. این بررسی به فرد کمک میکند تا بفهمد چرا با مسائل و مشکلاتی در زندگی روزمره مواجه میشود که علت آنها برایش ناشناخته است. برای مثال، چرا جذب افراد خاصی میشود یا چرا در مسیر شغلی خود رشد نمیکند. از طریق درمان روانکاوی، آنالیزان به تدریج به بینشهای جدیدی درباره خود دست مییابد و میتواند تغییرات مثبت و پایدار در زندگی خود ایجاد کند.
برای مطالعه مطالب بیشتر اینجا کلیک کنید.
مزایای استفاده از لاین نوری سقف