طبق تعریف روانکاوی، خودشیفتگی وضعیتی است که در آن فرد بیشتر نیروی روانیاش را بر روی خود، و نه دیگری، سرمایهگذاری میکند. فرد خودشیفته تمام لیبیدوی روانی خود را به خود معطوف میکند. این وضعیت مشابه یکی از مراحل طبیعی رشد نوزاد است که در آن تمام تمرکز نوزاد بر خودش است و پس از این مرحلهی نارسیسیزم اولیه، وارد دورهی بعدی یعنی مرحلهی ارتباط با ابژههای عاطفی میشود و میتواند بخشی از نیروی روانیاش را بر افراد دیگر سرمایهگذاری کند.
اختلال شخصیت خودشیفته یا سایر مشکلات خودشیفتگی برای فرد مبتلا، عوارض و پیامدهای جدیِ بیشماری به همراه دارد. افراد خودشیفته ممکن است دچار اختلالات روانی مانند افسردگی، اضطراب یا سوءمصرف مواد شوند، یا از احساس پوچی مزمن رنج ببرند و زندگی را فاقد معنا بیایند. همچنین نارسیسیسم میتوانند منجر به مشکلاتی جدی در محیط شغلی و حرفهای مانند عدم پیشرفت، تعارض با همکاران یا از دست دادن شغل شود. علاوه بر مشکلات فردی ممکن است نارسیسیزم پیامدهای میانفردی قابل توجهی (مانند استثمار، میل به کنترل کردن دیگران، ناتوانی در ایجاد روابط با ثبات و ناتوانی در همدلی) نیز به دنبال داشته باشد.
برای مطالعه مطالب بیشتر اینجا کلیک کنید.
مزایای استفاده از لاین نوری سقف